• S.V. Nieuwleusen MO11-1 zaalkampioen 2022-2023

  • ‘Dames, we gaan de zaal in’ melden we de meiden van MO11-1, het leukste meidenteam van Jeugd onder 11. ‘Zaalcompetitie?! Nee he!’ klinkt het niet al te enthousiast uit een aantal monden. ‘Wie heeft ons daarvoor opgegeven!’. Zaalcompetitie… dat staat voor een harde vloer waar je naar op kan vallen, voor halfzachte ballen die zo raar anders stuiteren dan op het veld, voor spel op hoog tempo op een klein veld waardoor de bal hard op je af komt en snel weer ergens is waar je als verdediger dan weer niet was. En het staat voor heet, droog en herrie… Zoals het een groep (pre)pubers betaamd wordt er zuchtend en morrend gereageerd. Een paar weken niksen en rondhangen lijkt een aantal ook wel wat. Maar goed, de teamspirit roept en aangezien dit team daar van overloopt, staan de meiden op de dag voor Kerst goedgemutst paraat in Ommen. We lopen de sporthal in maar het lijkt allemaal wel erg leeg en donker te zijn, met nog maar een kwartiertje voor aanvang van de wedstrijd. Waar is iedereen? Ah, de verkeerde locatie. Al kletsend en ons klierend met ons navigatietalent stappen de dames zonder een krimp te geven weer in de auto’s om op de juiste locatie relaxed de zaal in te stappen. Ze zijn er klaar voor.

    De eerste wedstrijd is tegen vv DES, een gemengd team dat nog éven moet wennen aan de zaalregels. Onze meiden laten zich niet afleiden door hun makkelijk in discussie gaande tegenstanders met her en der een grote mond en winnen de strijd. Om vervolgens de jongens van ons eigen S.V. Nieuwleusen JO11-3 te treffen. Deze onderlinge jongens-tegen-de-meiden klassieker wordt door de meiden gewonnen. We kunnen tevreden de feestdagen in.

    De tweede dag zijn we in Luttenberg, waar we de jongens van Dalfsen treffen. Die jongens waar we zowel in de eerste fase als de tweede fase op het veld onze tanden op stuk hebben gebeten. Die jongens uit Dalfsen, die maar terug bleven vechten en zich tot twee keer toe maar niet gewonnen wilden geven en waar we in een zware strijd bleven haken op gelijkspel. Maar in de zaal lukt het dan toch: eindelijk de heren overtuigend overwonnen. De tweede wedstrijd is tegen de meiden van Lemele. Beide teams zijn zeer fanatiek en zowel fysiek als technisch aan elkaar gewaagd. Het wordt 1-0 voor ons, maar we moeten hard aan de bak om dat ook zo te houden. Het lukt en ook nu kunnen we tevreden naar huis, als ongeslagen koploper van het tussenklassement.

    De derde dag is een thuiswedstrijd in onze eigen Spil. We spelen de overige 4 wedstrijden van de competitie en zullen alle tegenstanders nog een keer treffen. De meiden zijn gespannen en een aantal is niet helemaal fit of ronduit ziek. Maar hoe we ze ook de ruimte geven om zich af te melden en thuis te blijven, de teamspirit overwint opnieuw en ze zijn er alle tien. De tribune zit vol met familie en de verwachtingen zijn hooggespannen. ‘Heb je er zin in?’ wordt een van de meiden gevraagd op weg naar de zaal. ‘Mwah, m’n hele familie zit daarboven!’ En of het die hoge verwachting van het publiek nou is geweest, of misschien een beetje overmoed omdat ze de vorige ronde ongeslagen zijn gebleven, het lukt de meiden niet goed om in het spel te komen. En helaas voor de meiden nemen zowel Lemele als Dalfsen direct wraak voor de voorgaande nederlaag en winnen. ‘Kunnen we nog kampioen worden?’ ‘Ja dat kan, want de jongens van JO11-3 spelen goed en hebben een aantal tegenstanders zo mooi weerstand geboden dat jullie nog steeds bovenaan staan, maar dan moeten jullie nu wel gaan winnen’. Dat is niet echt geruststellend als je net twee keer verloren hebt… De meiden raken gespannen, maar gaan elkaar ook oppeppen en de koppies staan vastberaden. We treffen opnieuw onze eigen jongens van JJO11-3 en ook zij zijn vastberaden. Er wordt flink gestreden en dit keer blijft het gelijk spel. Dat was niet de bedoeling en een beetje geschrokken lopen de meiden terug naar de tribune. Wat nu? Gaat het nog lukken? Spannend, spannend! De zenuwen nemen toe en de discussie in het teamberaad ook. De opstelling wordt aangepast. De meiden protesteren, maar de wedstrijd tegen DES gaat beginnen dus ze moeten aan de bak. Het wordt 1-0 tegen. En DES scoort vervolgens nog een tweede keer! De spanning wordt torenhoog en de moed lijkt in 10 paar schoenen gezakt, als ze toch nog een laatste keer proberen alles eruit te persen wat erin zit. En dan blijkt hoeveel er eigenlijk in dit team zit: binnen een paar minuten scoren ze 4 keer en houden ze de verdediging dicht. De meiden op de bank zijn intussen opgesprongen en staan 4 vrouw sterk te schreeuwen en te joelen langs de lijn. Wij als teamleiding kunnen gerust een stapje achteruit zetten, de dames klaren uiteindelijk samen de klus. Met 1 puntje verschil tussen hen en de meiden van Lemele in het eindklassement worden ze dan toch kampioen. Wat een strijd, wat een meiden!

    Op de foto:

    Achterste rij van links naar rechts:
    Lisa Beltman, Esmee Brinkman, Marit Stokvis, Maureen Blonk, Anke Uilen, Silke van Raalte, Lyse Meijer, Yvon Kuiper

    Voorste rij van links naar rechts:
    Sam Goutbeek en Fleur Snoeijer